Als ik terugkijk op de maanden dat ik hier niet geschreven heb, merk ik dat er een duidelijke verschuiving in interesses bij mij heeft plaats gevonden. Doordat ik zo moe was, moest ik steeds meer activiteiten laten vallen en terugkijkend zie ik een duidelijk patroon.

Het eerste dat ik liet vallen, was schrijven op politieke fora.

Mijn activiteiten binnen mijn politieke partij werden minder.

En uiteindelijk heb ik mijn lidmaatschap van de SP opgezegd, niet omdat ik zo moe was, maar wel omdat ik de zinloosheid inzag van wat ik binnen de partij probeerde te doen.

Maar tegelijkertijd heb ik wel een aantal Reclaiming workshops georganiseerd en heb ik met een paar vrienden een Reclaiming forum opgezet en zijn we een Reclaimingcafe begonnen.

Daarnaast ben ik begonnen met me te verdiepen in kaballa en de westerse magische traditie, via lessen die ik nu volg, die door OTO georganiseerd worden.

Voor sjamanistische trancereizen had ik te weinig energie, hoewel ik wel met veel plezier heb meegedaan aan de gevorderde training van ‘mijn juf’. De relatie met mijn krachtdieren heeft lange tijd op een vrij laag pitje gestaan.

Maar mijn relatie met mijn Goden is enorm veel sterker geworden. En ik heb IRL meer contact gelegd met gelijkgezinde heidenen.

Deze inventarisatie laat wel zien wat voor mij op dit moment het belangrijkste in mijn leven is (naast mijn privezaken, waar ik op dit weblog niet over schrijf) en dit maakt het makkelijk om keuzes voor de toekomst te maken. Voor het eerst in jaren heb ik een beeld van wat ik over een tijdje bereikt wil hebben. Ik schreef het al eerder: ik wil priesteres worden.

Hoe ik dat verder ga aanpakken zal de tijd wel leren, op dit moment richt ik al mijn pijlen op het gefinancierd krijgen van de opleiding tot ritueel begeleider bij afscheid. Dit sluit helemaal aan bij de ontwikkeling die ik de laatste jaren heb doorgemaakt en waar ik nog steeds inzit.

Deze beslissing voelt net zo zeker als de beslissing die ik ooit, lang lang geleden, maakte om professioneel te gaan dansen. Ook toen kwam dat gevoel vanuit mijn diepste wezen, ik was een danseres en wilde daar verder mee komen. En dat is ook goed gelukt.

Toen ik, vrij plosteling, niet meer kon dansen, was ik in feite mijn hele gevoel van identiteit kwijt. Dat waar ik altijd met hart en ziel mee bezig was geweest, kon niet meer. Jarenlang heb ik doelloos rondgedobberd, van het ene project naar het andere hoppend, om toch maar vooral bezig te zijn en het verlies niet te hoeven voelen.

En nu, nu ik een tijdgeleden toch het onvermijdelijke rouwproces, waar ik zo lang voor was weggelopen, heb afgesloten, begint zich een nieuwe hartstocht te manifesteren. Iets waar ik ook al vanaf jongst af aan mee bezig ben, maar waar ik pas de laatste jaren de tijd voor heb om er echt in te duiken. En net als vroeger met dansen gebeurde, begint deze hartstocht nu ook al het andere te overschaduwen.

En dat is dan mischien de zin van ziek zijn …………

Wat kan er toch veel gebeuren in een paar maanden. In mijn lijst met links zie ik 2 heidense fora staan waar ik ondertussen geen toegang meer heb.

Op Nederlands heidendom is mijn account op eigen verzoek verwijderd, ik vond het geen zin meer hebben daar nog langer tegen de bierkaai te vechten, vooral niet omdat beheer daar duidelijk liet blijken geen prijs te stellen op mijn bijdragen daar.

En van het forum van Ingwaz ben ik zonder opgave van redenen gebanned. Pas later op mijn verzoek heb ik van de beheerder daar vernomen dat dat is gebeurd vanwege wat ik op andere fora over de relatie tussen heidendom en rechts extremisme heb geschreven.

Het zij zo.

Nederlands heidendom mis ik niet, hoewel ik er soms nog wel wat meelees, maar er gebeurt weinig interessants. Ingwaz vind ik jammer, daar zijn de discussies over het algemeen van een aangenaam nivo. Ik schreef er niet vaak, maar wel met plezier.

Vandaag heb ik even met de gedachte gespeeld om beide links van mijn weblog te verwijderen, maar heb besloten dat niet te doen. Op Ingwaz staan een aantal draadjes die zeer de moeite waard zijn en NH is gewoon ( en helaas m.i.) het grootste Nederlandstalige heidense forum en het zou kinderachtig zijn om deze links nu weg te halen.

De link van azentrouw.nl haal ik wel weg, want dat forum is al snel een wisse dood gestorven, zoals dat gaat met fora die door hun baasjes in de steek worden gelaten.

En gelukkig is er een nieuwe link om toe te voegen: www.negenwerelden.nl  Deze site is nog zo’n beetje in aanbouw, maar ik ondersteun dit initiatief van harte. De plannen zijn spannend en veelbelovend, hoewel daar IRL misschien meer van te merken zal zijn dan op het WWW.

Pff….. er kan echt veel veranderen in korte tijd

Ondertussen ben ik met een paar vrienden zelf een forum gestart. Niet specifiek heidens/asatru, maar een ontmoetingsplek voor iedereen die geinteresseerd is in Reclaiming. Wil je weten wat Reclaiming is ga dan maar daar kijken www.reclaiming.multiforum.nl In tegenstelling tot veel heidense fora kan daar vrijwel alles besproken worden, juist ook politiek.

Wie wil weten waarom ik o.a. niet meer welkom ben op sommige heidense fora kan een kijkje nemen in dit topic http://reclaiming.multiforum.nl/viewtopic.php?t=178&postdays=0&postorder=asc&start=0&mforum=reclaiming

Vandaag naar de Amstel gereden om bijvoet te plukken, maar voor ik het wist was ik al in Ouderkerk aanbeland. Waar het kleine stroompje de Bullewijk de grotere rivier instroomt staat, op een kleine verhoging, een grote kerk. Een bordje vertelt dat er op deze plaats al in de 11e eeuw een ander kerkje stond. Het hek rond de kerk staat altijd open want aan de achterkant is een klein plantsoentje aangelegd met een paar bankjes die uitkijken op de de 2 stromen die elkaar omtmoeten. Ik was hier al vaker geweest en altijd zaten er mensen van het uitzicht te genieten. Maar vandaag was ik al om 9.00u van huis vertrokken en voor het eerst had ik daar nu eens het rijk alleen.

Zo’n stukje land dat uitsteekt tussen twee rivieren is natuurlijk een heilige plaats bij uitstek. Het verbaast me dan ook niets dat er al in de 11e eeuw een kerk stond. Waarschijnlijk was deze plek al een cultusplaats voor de allereerste mensen die zich daar vestigden en dat waren vast geen christen. Ik weet niet van wanneer de eerste bewoning in dit gebied dateert en helaas zou het museum pas uren later opengaan, dus ik kon het ook niet even gaan navragen, maar ik weet zeker dat als er mensen in heidense tijden in dit gebied hebben gewoond, dat ze deze plek als cultusplaats gebruikt moeten hebben.

In gedachten zag ik een ‘openlucht begraafplaats’ een stelling waarop een overledene aan de elementen wordt teruggegeven. En ik stelde me voor hoe vrouwen hier de Godin van de rivier eerden door kleine offers in het water te laten wegdrijven. Wat zal de naam zijn geweest van deze Vrouwe van de Rivier?

Ik heb Haar gegroet en staande op het gras achter de kerk, naast een kastanjeboom heb ik de Goden van het land aangeroepen. Zachtjes, want even verderop zaten mensen buiten koffie te drinken. Toen stapte ik op mijn brommertje om terug te rijden en te doen waarvoor ik van huis was weggegaan: bijvoet plukken.

Onderweg vond ik op mijn geheime plaats (die ik hier niet ga verklappen) 1 min of meer rijpe braam. En toen wist ik wat moest. Ik plukte nog 9 madeliefjes en ging naar een bankje langs de rivier. Daar heb ik een klein mandje gevlochten van rietbladeren (een hoop gehannes als je dat nooit eerder hebt gedaan) Daar legde ik een kransje van 9 madeliefjes in en die ene braam en ik wist Haar naam: Aam.

Het offertje heb ik in de rivier gelegd, net zoals mijn heidense voormoeders dat ooit gedaan zullen hebben. Ik voelde mij verbonden met alle priesteressen die er ooit op dit land geleefd hebben.

En ik weet nu zeker dat ik er zelf ook ooit een zal zijn.

Waarom heb ik hier al die tijd niet geschreven?

Heel simpel: omdat ik zo ontzettend moe was.

En waarom was ik steeds zo moe?

Om dat ik gewoon ziek was.

Maar dat laatste wist ik niet.

Stormstoten

Woedende wind

Bomen breken

Water is wild

Ik schuil beschut

Mijn muren

Staan sterk

Donar dank!

Om te beginnen heb ik hier eerst maar eens een aantal logs van mijn oude weblog gecopieerd.

Niet alleen omdat het er dan niet zo leeg uitziet hier, maar natuurlijk ook omdat deze stukjes een weergave zijn van een deel van mijn dwaalweg.

Grappig om te zien hoe ik na ca een jaar alweer anders tegen sommige  dingen aankijk.

Ze staan allemaal bij elkaar in de categorie ‘van oud weblog’.

Het hele weekend ben ik in virtuele discussie geweest met een groep heksen, die stuk voor stuk ellenlange teksten schreven over liefdevol en met respect met elkaar omgaan.
Maar ondertussen werden er wel allerlei oude frustraties uitgeleefd over de ruggen van een paar nieuwkomers heen. Er bleken in die groep oude conflicten te sluimeren die onder het mom van we ‘moeten vooral lief en respectvol blijven’ nooit echt uitgesproken waren.
Blehhhg!!!

Wat is er in Godin’s-naam liefdevol aan om aan anderen te verbieden hun mening uit te spreken en eventueel hun boosheid te tonen?
Hoe respectvol is het om de mening, met bijbehorende emoties, van iemand onder de tafel te vegen, omdat je nu eenmaal niet tegen directe confrontatie kunt?
Waarom is de behoefte aan rust en kalmte belangrijker dan de behoefte aan eerlijkheid en het uitspreken van gevoelens?

Maak van je hart geen moordkuil is een wijs gezegde. Als je jezelf niet uitspreekt dan gaat de frustratie woekeren, Totdat het alsnog tot een uitbarsting komt en dan zijn de rapen pas echt gaar.

Ik heb dit op ‘spirituele’ fora al zo vaak zien gebeuren.
Men probeert een dromerig schijnwereldje te creeren, met alleen maar hele lieve mensen, die alleen maar hele fijne positieve dingen met elkaar willen delen.
En iedereen die daar even niet aan meedoet, wordt …….

Afgemaakt!

Onder dat schattige pluizige dekentje blijkt dan een stel zorgvuldig verborgen gehouden monsters te zitten vol met oordelen over mensen die het anders doen, vol afwijzing voor andersdenkenden, vol met frustratie over eigen opgekropte gevoelens die men niet onder ogen wil zien.
En zodra iemand een rimpeling in het warme dekentje veroorzaakt slaat dat monster genadeloos toe. Afwijkend gedrag wordt bestraft, eerst met veroordelende zedepreken en vervolgens met het uit de groep gooien van die ander.

Regelmatig blijkt onder die deken zelfs zo’n beerput te zitten, dat de stroom agressie, die er altijd onderhuids wel was, niet meer te stuiten is en dan valt zo’n hele groep uit elkaar, chat’s worden gesloten, fora opgeheven en nieuwe groepjes ontstaan. Groepjes waarin men weer o zo liefdevol met elkaar omgaat en waar men, over en weer, zich met elkaar zoveel beter kan voelen dan ‘die anderen’ die helemaal niet OK zijn.

Gelukkig heb ik vorige week ook meegemaakt hoe een totaal andere manier van met elkaar omgaan juist heel mooi resultaat kan geven.
Na jarenlang gekibbel en een paar keiharde confrontaties met een kennis begint, nadat we onze laatste ruzie uitgesproken hebben, voorzichtig een duidelijk vriendschappelijke verstandhouding te ontstaan. We kennen elkaars standpunten nu uitstekend en weten dat we heus nog wel eens ruzie zullen maken. Maar tussen de ruzies door kunnen we het heel goed met elkaar vinden en die sympathie is er ook al vanaf de eerste ontmoeting. Eigenlijk zijn we wel vrienden dus.

Heerlijk toch, iemand die confrontaties niet uit de weg gaat, maar wel eerlijk is. 100x liever af en toe een flinke ruzie met open vizier, dan onechte lievigheid!

Jarenlang heb ik het uitgesteld om eens zelf iets over de kabballa te lezen. En alle verwijzingen ernaar die ik in andere boeken las, maakten de drempel alleen maar hoger. Ik verwachtte ingewikkeld, theoretisch geneuzel over numerologie, alchemie en astrologie en ik had mijn buik al vol voordat ik er aan begonnen was. Ik ben nu eenmaal meer iemand van de praktijk, met het liefst zo min mogelijk poespas.

Vorige week wist ik mijn weerstand dan toch te overwinnen en heb ik in de bibliotheek een aantal boekjes uit de kast ‘joodse religie’ getrokken.
En in het eerste boek dat ik gelezen heb, wordt vakkundig de vloer aangeveegd met alle vreemde zaken die de laatse eeuwen aan de kabbala gekoppeld zijn.
In "De Kabbala Ontsluierd" van J.H. Laenen wordt een degelijk historisch overzicht gegeven van de diverse mystieke stromingen in het jodendom.

Dit is in feite een voor groter publiek geschikte samenvatting van het wetenschappelijke werk "Joodse mystiek. Een inleiding" van dezelfde schrijver.

Het blijkt dat de kabbala een filosofisch-mystiek systeem is dat door de eeuwen heen altijd stevig verankerd is gebleven in de joodse traditie van tora-studie en het volgen van de vele voorschriften die daarin te vinden zijn. Magie heeft hierbij altijd een heel ondergeschikte rol gespeeld en werd door een groot deel van de kabbalisten zelfs streng afgewezen. Alchemie en astrologie behoorden nauwelijks tot niet bij de studievelden.
Dat was allemaal een hobby van niet-joodse mystici-magiers, die aan de haal gingen met een deel van het kabbala gedachtengoed en daar zelf allerlei associaties bij bedachten. Zoals de koppeling van kabbala en tarot, waarover in de joodse literatuur helemaal niets terug te vinden is.

De schrijver heeft geen goed woord over voor schrijvers als Dion Fortune, Mathers, Westcott, Waite en natuurlijk Agrippa en Levi.
Over Dion Fortune bv schrijft hij: " Door zich te beroepen op het bestaan van een ongeschreven kabbala voor ingewijden onttrekt Fortune zich aan elke mogelijkheid tot controle van haar uitspraken: ook de meest baarlijke nonsens is hiermee van te voren van kritiek gevrijwaard."
Zo die kan mevrouw Violet Firth in haar zak steken.

Na het uitlezen van dit boek vannacht, zit ik een beetje te gniffelen. Het lijkt er immers op dat ik steeds gelijk heb gehad om al die bombastische, magische standaardwerkjes links te laten liggen.

Mijn volgende project wordt het lezen van de Corpus Hermeticum, een van de andere pijlers waarop de westers magische traditie zwaar leunt.
Maar eerst nog even een een boekje doornemen met een bloemlezing van teksten uit de joodse kabbala traditie.

Als je naar rituelen van de diverse nieuwe, heidense tradities kijkt dan zijn er nogal wat verschillen in sfeer en vorm.
Voor sommigen betekent een ritueel alleen het opwekken en sturen van energie, voor anderen vooral zoeken naar inzicht via trance of divinatie en voor weer anderen ligt het accent op het versterken van de band met Goden en helpers.
Rituele magiers en wicca’s zijn gewend om te sommeren en te bevelen, terwijl bv sjamanisten uitnodigen en vragen.
In sommige groepen wordt er met veel theater en gezwaai met grote zwaarden (cool, wil ik ook eens doen!) een cirkel getrokken, terwijl anderen gewoon 4 kaarsjes aansteken.
Wicca’s houden van liedjes met vaste teksten, druides chanten 1 woord en sjamanisten schudden met ratels.
In veel rituelen wordt alleen gevraagd, maar Asetruar offeren juist veel.

Hoe zou je al die verschillen kunnen overspannen met 1 nieuwe vorm waar iedereen zich lekker bij kan voelen? Dat is waar ik, nu alweer een paar jaar, over aan het nadenken ben.

M.i. is de eerste vereiste het loslaten van alle dogmatiek die bij diverse geloofsystemen is binnengeslopen, zoals vaste asociaties van windrichtingen met elementen bijvoorbeeld.
Ook moet natuurlijk plaats worden gemaakt voor alle Goden, Godinnen en andere Helpers, die voor de deelnemers belangrijk zijn. En er moet een heilige werkruimte zijn waarin alle deelnemers zich veilig kunnen voelen.
Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk de bereidheid van de deelnemers om het allemaal eens op een andere manier te proberen.

Dat het mogelijk is werd voor mij vorige week bevestigd tijdens een workshop over het druidische ritueel van Torc, van o.a. OBOD Seedgroup Amsterdam. Aan het eind van deze middag lukte het om met elkaar een ritueel te improviseren, waarbij elementen uit verschillende tradities werden gebruikt.

Langzaamaan, na veel gesprekken met vrienden, begint er in mijn hoofd een werkvorm gestalte aan te nemen. Misschien dat ik met de komende lente-equinox maar eens een grotere groep moet gaan uitnodigen om e.e.a. uit te proberen …….